Medalik Świętego Benedykta to jedno z najbardziej znanych i najstarszych sakramentaliów w Kościele. Symbole i napisy, które na nim widnieją, są wyrazem nabożeństwa do Krzyża Świętego i stanowczej woli zerwania z grzechem. Noszenie medalika jest znakiem przywiązania do Boga i formą cichej, niewypowiedzianej modlitwy.
Kim był Święty Benedykt
Święty Benedykt z Nursji żył ok. 480–547. Założył klasztor na Monte Cassino i napisał Regułę, która stała się podstawą życia zakonnego na Zachodzie. Jego motto „Ora et labora” — módl się i pracuj — do dziś kształtuje duchowość benedyktyńską. W 1964 roku papież Paweł VI ogłosił go patronem Europy.
Skąd wziął się medalik
Według tradycji nabożeństwo do krzyża Świętego Benedykta sięga średniowiecza. Litery krzyża odnaleziono w XVII wieku w rękopisie w opactwie Metten w Bawarii, a w 1742 roku papież Benedykt XIV zatwierdził medalik i formułę jego błogosławieństwa. Współczesny wzór, tzw. medalik jubileuszowy, przygotowano w 1880 roku na Monte Cassino, w 1400. rocznicę urodzin świętego.
Awers — strona z postacią świętego
Święty Benedykt ukazany jest w habicie zakonnym. W prawej ręce trzyma krzyż, w lewej — księgę Reguły. Pod krzyżem znajduje się kielich, z którego wypełza wąż, a pod księgą kruk kroczący obok bochenka chleba. Oba motywy nawiązują do wydarzeń z życia świętego — dwóch prób otrucia go, opisanych przez św. Grzegorza Wielkiego.
Przy postaci widnieje napis „Crux Sancti Patris Benedicti” — Krzyż Świętego Ojca Benedykta. W otoku: „Eius in obitu nostro praesentia muniamur” — Niech jego obecność broni nas w chwili śmierci. Stąd bierze się szczególne przywiązanie wiernych do medalika jako znaku zawierzenia na ostatnią godzinę życia.
Rewers — strona z krzyżem
IHS lub PAX nad krzyżem — monogram imienia Jezus albo słowo „Pokój”, motto benedyktynów.
C S P B w polach między ramionami krzyża — Crux Sancti Patris Benedicti, Krzyż Świętego Ojca Benedykta.
C S S M L na belce pionowej — Crux Sacra Sit Mihi Lux, Krzyż święty niech będzie mi światłem.
N D S M D na belce poziomej — Non Draco Sit Mihi Dux, Smok (zły duch) niech nie będzie mi przewodnikiem.
V R S N S M V – S M Q L I V B w otoku — Vade Retro Satana, Nunquam Suade Mihi Vana – Sunt Mala Quae Libas, Ipse Venena Bibas: Idź precz, szatanie, nie kuś mnie do próżności — złe jest to, co podsuwasz, sam pij swoją truciznę.
Odkryj symbolikę na medaliku
PAX
Pax
Pokój — motto benedyktynów
Jak wierni używają medalika
noszony na szyi, na łańcuszku,
dołączony do różańca,
noszony w portfelu,
umieszczony w domu — przy drzwiach lub w oknie — albo w samochodzie,
wmurowywany w fundamenty nowego domu,
umieszczany w krzyżu — tak powstaje krzyż Świętego Benedykta.
W jakich intencjach wierni sięgają po medalik
Według tradycji wierni noszą medalik, polecając Bogu przez wstawiennictwo Świętego Benedykta różne sprawy: prosząc o siłę w pokusach i walce duchowej, o nawrócenie bliskich, o opiekę w chorobie, przed porodem, w czasie budowy domu, o łaskę dobrej śmierci dla umierających. Medalik bywa też dawany osobom, którym brakuje wiary albo które przeżywają trudny czas.
Sakramentalium, nie talizman
Medalik nie jest talizmanem i nie ma magicznych właściwości — Kościół przestrzega przed takim traktowaniem rzeczy poświęconych. Jest sakramentalium: znakiem, który pomaga przyjmować łaskę dzięki modlitwie Kościoła i wierze osoby, która go nosi. Świeccy nie odprawiają egzorcyzmów, ale mogą w modlitwie korzystać z sakramentaliów — wody święconej, krzyża, medalika. Najważniejsze pozostają modlitwa i życie sakramentami. Medalik można poświęcić u kapłana w swojej parafii.